İnsan
Düşüncelerimi sorguladım, Kendimi nereye koyduğumu, aldığım kıymeti de bir teraziye koydum . Gördüm; içim yansa da kıvransam da gözümün açılması, beni bu çıkmazdan bir şekilde çıkarmak durumunda. Bense çıkmamak için neden çabalıyorum? Yorgun bedenim, uykusuz gözlerim, hep aynı düşünceler içerisinde bir kişi hep her hücremde ve oradan çıkmıyor. Çıkmayacak insan kaybedince anlıyor , bir insanın ulaşamaması, görememesi, sarılamaması, zor. Ve insan o zaman ölüm gerçeğini kabulleniyor, yalnızlığına ve acınla yüzleşmek zorunda kalıyor. Benim acım taze hep kalbimin kalp odacığında her an onun yokluğuna gömülüyorum ... İnsan insanlığıyla insan,sevgisiyle de insandır.